C / confĭgūro
verb transitive

confĭgūro

no perf., ātum, 1
to form from; after something, to fashion accordingly
to form from or after something, to fashion accordingly (post-Aug. and rare): vitem ad similitudinem sui, Col. 4, 20, 1: natura lactis, quae ... ex matris etiam corpore et animo recentem indolem configurat, Gell. 12, 1, 20: in eo habitu et aetate singulorum simulacra (deorum) configurata sunt, etc., Lact. 1, 17, 5: hominem ex rebus diversis, id. 7, 4, 12 al.