C / conspūto
verb frequentative transitive

conspūto

2nd PP con-spūtāre · 3rd PP con-spūtātum · conj. 1st
to spit upon in contempt
conspuo, to spit upon in contempt (very rare): nostros coeperunt Clodiana, * Cic. Q. Fr. 2, 3, 2: maledictus et consputatus, etc., Tert. adv. Jud. 14; id. Idol. 1.