C / consternātĭo
noun

consternātĭo

gen. consternātōnis · gender feminine · decl. 3rd
2. consterno (not ante-Aug.; mostly in histt.)
confusion, dismay, consternation, alarm, disquietude, disturbance
confusion, dismay, consternation, alarm, disquietude, disturbance.
pavor et consternatio mentis, Tac. A. 13, 16: quae causa irae… in general
In gen.: pavor et consternatio mentis, Tac. A. 13, 16: quae causa irae consternationisque subitae foret, Liv. 28, 25, 5 Weissenb. ad loc.: muliebris, id. 34, 2, 6: creditorum, Val. Max. 9, 7, 4: populi, id. 9, 15, 4; Suet. Calig. 51; id. Claud. 12.—*
the fright by extension
Transf., of the fright of horses (with pavor), Liv. 37, 42, 1.—
mutiny, tumult, disorder, sedition in particular
In partic., mutiny, tumult, disorder, sedition, Liv. 34, 2, 6; Tac. A. 1, 39: neque plures consternatione proximā insanisse crediderim, id. H. 1, 83 fin.; 2, 49; 4, 50: excusare apud regem consternationem suam, Curt. 5, 10, 8: interfectis consternationis auctoribus, id. 7, 10, 13; 8, 1, 24.