D / dēlucto
verb intransitive

dēlucto

2nd PP dē-luctāre · 3rd PP dē-luctāvi · conj. 1st
to wrestle, struggle
to wrestle, struggle (ante-class.): quibus aerumnis deluctavi, Plaut. Trin. 4, 1, 20; cf.: deluctavi pro deluctatus sum, Plautus in Trinummo, "cum hisce erumnis deluctavit," Non. 468, 29.