D / dēpĕcūlor
verb deponent transitive

dēpĕcūlor

3rd PP dē-pĕcūlātus
(and old Act. fut. infin. depeculassere, Lucil. ap. Non. 97, 9; cf. Neue, Form. 2, 421, and v. infra), 1, [peculium]
to despoil, pillage, rifle, plunder, embezzle
to despoil, pillage, rifle, plunder, embezzle (very rare).
Apollonium omni argento spoliasti ac depeculatus es, Cic. Verr. 2, 4, 17.— literal
Prop.: Apollonium omni argento spoliasti ac depeculatus es, Cic. Verr. 2, 4, 17.—
laudem honoremque alicujus, i. e. to detract from, diminish, Cic. Verr. 2, 4,… figuratively
Trop.: laudem honoremque alicujus, i. e. to detract from, diminish, Cic. Verr. 2, 4, 36.!*? In pass. signif.: ubi senatus intellexit populum depeculari (ἀποσυλοῦσθαι), Cael. ap. Prisc. p. 793 P.: me impune irrisum esse habitum, depeculatum eis, Plaut. Ep. 3, 4, 83 (dub. v. depeculatus).