D / dictĭcŏs
adjective

dictĭcŏs

neut. on
= δεικτικός.
pointing with genitive
Gen., pointing: digitus quem Graeci dicticon vocant, Cael. Aur. Tard. 5, 1, 21.—
demonstrative especially
Esp., rhet. t. t., demonstrative: enthymema, Jul. Vict. Art. Rhet. 11.