D / discerpo
verb transitive

discerpo

2nd PP dis-cerpere · 3rd PP dis-cerpsi · 4th PP dis-cerptum · conj. 3rd
to pluck; tear in pieces, to rend, to mangle
to pluck or tear in pieces, to rend, to mangle (class.).
animus nec secerni nec dividi nec discerpi nec distrahi potest, Cic. Tusc. 1,… literal ••
Lit.: animus nec secerni nec dividi nec discerpi nec distrahi potest, Cic. Tusc. 1, 29, 71; cf. id. N. D. 1, 11, 27: inter orgia Bacchi discerptum iuvenem sparsere per agros, Verg. G. 4, 522: aliquem, Liv. 1, 16; Suet. Caes. 17: semiustum cadaver (canes), id. Dom. 15: membra gruis, Hor. S. 2, 8, 86 et saep.: in parvas partīs aurum, Lucr. 2, 829; Vulg. Judic. 4, 6 al.—
to scatter, disperse, destroy by extension •
Transf., to scatter, disperse, destroy: quae cuncta aërii discerpunt irrita venti, Cat. 64, 142; cf. Verg. A. 9, 313.—
figuratively
divulsa et quasi discerpta contrectare, Cic. de Or. 3, 6, 24: rem quae… in general •
In gen.: divulsa et quasi discerpta contrectare, Cic. de Or. 3, 6, 24: rem quae proposita est, quasi in membra, id. Top. 5, 28. —
to tear in pieces; to revile in particular •
In partic. (like carpo, II. B.; concerpo, II.), to tear in pieces with words, to revile: me infestis dictis, Cat. 66, 73; cf.: lacerare carmina, Ov. P. 4, 16, 1.