D / discingo
verb transitive

discingo

2nd PP dis-cingere · 3rd PP dis-cingnxi · 4th PP dis-cingnctum · conj. 3rd
to ungird, deprive of the girdle
to ungird, deprive of the girdle.
had disarmed; conquered
Lit.: discinctā tunicā fugiendum est, Hor. S. 1, 2, 132; Vell. 2, 41 fin.; cf.: tunicati et discincti, Suet. Aug. 100: jam discingitur armis, Sil. 8, 34.—As a milit. punishment: destrictis gladiis discinctos destituit, Liv. 27, 13; Suet. Aug. 24 and 100: cum tenues nuper Marius discinxerit Afros, had disarmed, i. e. conquered, Juv. 8, 120; cf.: peltatam Amazona Scythico nodo, Mart. 9, 101, 5.—
figuratively
verb finit
In verb finit.: mihi crede, in sinu est (Caesar), neque ego discingor, i. e. I do not neglect him, I endeavor to preserve his friendship, Cic. Q. Fr. 2, 13; cf. Sen. Ep. 92 fin.: discinxit ratione dolos fraudesque resolvit, i. e. discovered, detected, Sil. 7, 153; cf.: ut inter Methium et Paulum, quae veniunt in disceptationem, discingas, i. e. that thou wilt decide, Sid. Ep. 2, 7.—
ungirt
discinctus, a, um, ungirt.
ne glorietur accinctus aeque ac discinctus, i. e. who has put off his armor,… literal
Lit.: ne glorietur accinctus aeque ac discinctus, i. e. who has put off his armor, Vulg. 3 Reg. 20, 11.—
figuratively
Voluptuous, effeminate
Voluptuous, effeminate, Afri, Verg. A. 8, 724.— Hence,
Slovenly, careless, negligent; loose, dissolute, reckless
Slovenly, careless, negligent; loose, dissolute, reckless: discincti ludere, Hor. S. 2, 1, 73: avarus ut Chremes, opp. discinctus ut nepos, id. Epod. 1, 34: Natta, Pers. 3, 31: verna, id. 4, 22: discincta in otia natus, Ov. Am. 1, 9, 41.