D / disjungo
verb transitive

disjungo

2nd PP dis-jungere · 3rd PP dis-junxi · 4th PP dis-jungctum · conj. 3rd
to disjoin, disunite, separate
to disjoin, disunite, separate, opp. to conjungo (freq. and class.).
literal
to unyoke especially
Esp., to unyoke draught cattle: asinum, bovem ab opere, Varr. R. R. 2, 6, 4; Col. 2, 3, 1; Plin. 18, 27, 67, § 251: bovem opere, Col. 6, 15, 2; and simply bovem, id. 6, 14 fin.; Cic. Div. 2, 36 fin.; Hor. Ep. 1, 14, 28; Ov. M. 14, 648 al.
To wean
To wean sucklings: agnos a mamma, Varr. R. R. 2, 1, 20; 2, 7, 12 al.
to divide, separate, part, remove in general
In gen., to divide, separate, part, remove.
With acc. only, Plaut. Mil. 4, 8, 18: intervallo locorum et temporum dijuncti… with acc. only
With acc. only, Plaut. Mil. 4, 8, 18: intervallo locorum et temporum dijuncti sumus, Cic. Fam. 1, 7: quod (flumen) Jugurthae Bocchique regnum disjungebat, Sall. J. 92, 5 et saep.—
with ab
With inter se, Lucr. 3, 803.— with inter se
With inter se, Lucr. 3, 803.—
to separate, part, divide figuratively
Trop., to separate, part, divide (esp. freq. in Cic.).
With acc. only (very rarely): sin eos (oratorem et philosophum) disjungent, hoc… with acc.
With acc. only (very rarely): sin eos (oratorem et philosophum) disjungent, hoc erunt inferiores, etc., Cic. de Or. 3, 35 fin.; id. Rep. 2, 37.—
ab; N. cr; P. a., separate, distinct; distant, remote with ab
With ab: ea res disiunxit illum ab illa, Ter. Hec. 1, 2, 86; cf.: eos a colonis, Cic. Sull. 21: populum a senatu, id. Lael. 12, 41: Pompeium a Caesaris amicitia, id. Phil. 2, 9 fin.: me ab orationibus, id. Fam. 1, 9, 23 Orell. N. cr.: nos a corporibus (shortly before, sevocare, avocare, and secernere animum a corpore), id. Tusc. 1, 31: pastionem a cultura, Varr. R. R. 1, 2, 22; cf. ib. 1, 3: honesta a commodis (opp. commiscere), Cic. N. D. 1, 7, 16: artem a scientia, Quint. 2, 15, 2: veterem amicitiam sibi ab Romanis, Liv. 42, 46, 6 et saep.—Hence, disjunctus, a, um, P. a., separate, distinct; distant, remote.—With ab or absol.
Aetolia procul a barbaris disjuncta gentibus, Cic. Pis. 37, 91; cf.: in locis… literal
Lit.: Aetolia procul a barbaris disjuncta gentibus, Cic. Pis. 37, 91; cf.: in locis disjunctissimis maximeque diversis, id. de Imp. Pomp. 4.—
figuratively
apart, different, remote in general
In gen., apart, different, remote.
With ab: vita maxime disjuncta a cupiditate et cum officio conjuncta, Cic.… with ab
With ab: vita maxime disjuncta a cupiditate et cum officio conjuncta, Cic. Rosc. Am. 14, 39: homines Graecos, longe a nostrorum hominum gravitate disjunctos, id. Sest. 67, 141: mores Caelii longissime a tanti sceleris atrocitate disjuncti, id. Cael. 22; cf. id. de Or. 1, 3 fin.; id. Pis. 1, 3; cf. in comp.: nihil est ab ea cogitatione dijunctius, id. Ac. 2, 20 fin. et saep.—
neque disjuncti doctores, sed iidem erant vivendi praeceptores atque dicendi,… absol
Absol.: neque disjuncti doctores, sed iidem erant vivendi praeceptores atque dicendi, id. de Or. 3, 15, 57: ratio, quae similitudines transferat et disjuncta conjungat, id. Fin. 2, 14, 45.—
disconnected, abrupt, disjointed especially
Esp., of discourse, disconnected, abrupt, disjointed: conjunctio, quae neque asperos habet concursus, neque disjunctos atque hiantes, Cic. Part. Or. 6, 21; cf. of the orator himself: Brutum (oratorem) otiosum atque dijunctum, Tac. Or. 18.—
opposed; logically opposed, disjunctive; that which is logically opposed
In dialectics, opposed: disjuncta conjungere, Cic. Fin. 2, 14, 45: omne, quod ita disjunctum sit, quasi aut etiam, aut non, etc., i. e. logically opposed, disjunctive (i. q. disjunctio, II. A.), id. Ac. 2, 30, 97.—As subst.: disjunc-tum, i, n., that which is logically opposed: quod Graeci διεζευγμένον ἀξίωμα, nos disjunctum dicimus, Gell. 16, 8, 12.—Adv.
separately, distinctly, disjunctively
disjunctē (dij-), separately, distinctly, disjunctively (opp. conjuncte), Fest. s. v. SACRAM VIAM, p. 292, 5 Müll.—Comp.: non satis quae disjunctius dicuntur, intellegis, Cic. Phil. 2, 13, 32.—Sup., Amm. 20, 3, 11. —
disjunctim (dij-), opp. conjunctim, Gai. 2, 199; 205; Dig. 28, 7, 5; 35, 1, 49…
disjunctim (dij-), opp. conjunctim, Gai. 2, 199; 205; Dig. 28, 7, 5; 35, 1, 49 al.