D / disjungo
verb transitive

disjungo

2nd PP dis-jungere · 3rd PP dis-junxi · 4th PP dis-jungctum · conj. 3rd
to disjoin, disunite, separate
to disjoin, disunite, separate, opp. to conjungo (freq. and class.).
literal
to unyoke especially •
Esp., to unyoke draught cattle: asinum, bovem ab opere, Varr. R. R. 2, 6, 4; Col. 2, 3, 1; Plin. 18, 27, 67, § 251: bovem opere, Col. 6, 15, 2; and simply bovem, id. 6, 14 fin.; Cic. Div. 2, 36 fin.; Hor. Ep. 1, 14, 28; Ov. M. 14, 648 al.—
To wean •
To wean sucklings: agnos a mamma, Varr. R. R. 2, 1, 20; 2, 7, 12 al.—
to divide, separate, part, remove in general
In gen., to divide, separate, part, remove.
With acc. only, Plaut. Mil. 4, 8, 18: intervallo locorum et temporum dijuncti… with acc. only •
With acc. only, Plaut. Mil. 4, 8, 18: intervallo locorum et temporum dijuncti sumus, Cic. Fam. 1, 7: quod (flumen) Jugurthae Bocchique regnum disjungebat, Sall. J. 92, 5 et saep.—
with ab •
With inter se, Lucr. 3, 803.— with inter se
With inter se, Lucr. 3, 803.—
to separate, part, divide figuratively
Trop., to separate, part, divide (esp. freq. in Cic.).
With acc. only (very rarely): sin eos (oratorem et philosophum) disjungent, hoc… with acc. •
With acc. only (very rarely): sin eos (oratorem et philosophum) disjungent, hoc erunt inferiores, etc., Cic. de Or. 3, 35 fin.; id. Rep. 2, 37.—
ab; N. cr; P. a., separate, distinct; distant, remote with ab ••
With ab: ea res disiunxit illum ab illa, Ter. Hec. 1, 2, 86; cf.: eos a colonis, Cic. Sull. 21: populum a senatu, id. Lael. 12, 41: Pompeium a Caesaris amicitia, id. Phil. 2, 9 fin.: me ab orationibus, id. Fam. 1, 9, 23 Orell. N. cr.: nos a corporibus (shortly before, sevocare, avocare, and secernere animum a corpore), id. Tusc. 1, 31: pastionem a cultura, Varr. R. R. 1, 2, 22; cf. ib. 1, 3: honesta a commodis (opp. commiscere), Cic. N. D. 1, 7, 16: artem a scientia, Quint. 2, 15, 2: veterem amicitiam sibi ab Romanis, Liv. 42, 46, 6 et saep.—Hence, disjunctus, a, um, P. a., separate, distinct; distant, remote.—With ab or absol.
Aetolia procul a barbaris disjuncta gentibus, Cic. Pis. 37, 91; cf.: in locis… literal •
Lit.: Aetolia procul a barbaris disjuncta gentibus, Cic. Pis. 37, 91; cf.: in locis disjunctissimis maximeque diversis, id. de Imp. Pomp. 4.—
figuratively
apart, different, remote in general
In gen., apart, different, remote.
With ab: vita maxime disjuncta a cupiditate et cum officio conjuncta, Cic.… with ab ••
With ab: vita maxime disjuncta a cupiditate et cum officio conjuncta, Cic. Rosc. Am. 14, 39: homines Graecos, longe a nostrorum hominum gravitate disjunctos, id. Sest. 67, 141: mores Caelii longissime a tanti sceleris atrocitate disjuncti, id. Cael. 22; cf. id. de Or. 1, 3 fin.; id. Pis. 1, 3; cf. in comp.: nihil est ab ea cogitatione dijunctius, id. Ac. 2, 20 fin. et saep.—
neque disjuncti doctores, sed iidem erant vivendi praeceptores atque dicendi,… absol •
Absol.: neque disjuncti doctores, sed iidem erant vivendi praeceptores atque dicendi, id. de Or. 3, 15, 57: ratio, quae similitudines transferat et disjuncta conjungat, id. Fin. 2, 14, 45.—
disconnected, abrupt, disjointed especially •
Esp., of discourse, disconnected, abrupt, disjointed: conjunctio, quae neque asperos habet concursus, neque disjunctos atque hiantes, Cic. Part. Or. 6, 21; cf. of the orator himself: Brutum (oratorem) otiosum atque dijunctum, Tac. Or. 18.—
opposed; logically opposed, disjunctive; that which is logically opposed •
In dialectics, opposed: disjuncta conjungere, Cic. Fin. 2, 14, 45: omne, quod ita disjunctum sit, quasi aut etiam, aut non, etc., i. e. logically opposed, disjunctive (i. q. disjunctio, II. A.), id. Ac. 2, 30, 97.—As subst.: disjunc-tum, i, n., that which is logically opposed: quod Graeci διεζευγμένον ἀξίωμα, nos disjunctum dicimus, Gell. 16, 8, 12.—Adv.
separately, distinctly, disjunctively •
disjunctē (dij-), separately, distinctly, disjunctively (opp. conjuncte), Fest. s. v. SACRAM VIAM, p. 292, 5 Müll.—Comp.: non satis quae disjunctius dicuntur, intellegis, Cic. Phil. 2, 13, 32.—Sup., Amm. 20, 3, 11. —
disjunctim (dij-), opp. conjunctim, Gai. 2, 199; 205; Dig. 28, 7, 5; 35, 1, 49…
disjunctim (dij-), opp. conjunctim, Gai. 2, 199; 205; Dig. 28, 7, 5; 35, 1, 49 al.