D / dūmētum
noun

dūmētum

gen. dūmēti · gender neuter · decl. 2nd
or (another form: DUMECTA antiqui quasi DUMICETA appellabant, quae nos dumeta, Paul. ex Fest. p. 67, 10 Müll.)
thorn-bushes; thorn-hedge; thicket
id., thorn-bushes, thorn-hedge, thicket.
Cic. Tusc. 5, 23; Verg. G. 1, 15; Hor. C. 3, 4, 63; 3, 29, 23 al.— literal
Lit., Cic. Tusc. 5, 23; Verg. G. 1, 15; Hor. C. 3, 4, 63; 3, 29, 23 al.
cur orationem tantas in angustias et Stoicorum dumeta compellimus? Cic. Ac. 2,… figuratively
Trop.: cur orationem tantas in angustias et Stoicorum dumeta compellimus? Cic. Ac. 2, 35: quod cum efficere voltis (i. e. deum significare) in dumeta conrepitis, id. N. D. 1, 24 fin.