I / ignesco
verb intransitive

ignesco

2nd PP ignescĕre · conj. 3rd
(in pass. ignescitur, Laber. ap.
to take fire; to become inflamed; to burn
Non. 481, 7; Fragm. Com. v. 26 Rib.) [ignis], to take fire, to become inflamed, to burn, kindle (syn.: inardesco, exardesco).
ex quo eventurum nostri putant, ut ad extremum omnis mundus ignesceret, * Cic.… literal
Lit.: ex quo eventurum nostri putant, ut ad extremum omnis mundus ignesceret, * Cic. N. D. 2, 46, 118: lumen capere atque ignescere, Ov. M. 15, 847.—
of color: purpura et candor et tertium ex utroque ignescens, kindling, breaking… by extension
Transf., of color: purpura et candor et tertium ex utroque ignescens, kindling, breaking into a flame, Plin. 37, 2, 8, § 21. —
to burn with passion; to glow figuratively
Trop., to burn with passion, to glow (poet.): furiis ignescit opertis, Val. Fl. 5, 520: virgo (Pallas), Sil. 9, 460: pectora, Claud. ap. Eutr. 2, 45: Rutulo muros et castra tuenti Ignescunt irae, Verg. A. 9, 66: amor menti, Col. poët. 10, 211: odia, Stat. Th. 11, 525: vultus sanguine, id. ib. 3, 78.— *
With inf.: ardore pari nisuque incurrere muris Ignescunt animi, Sil. 13, 180. with infinitive
With inf.: ardore pari nisuque incurrere muris Ignescunt animi, Sil. 13, 180.