I / ĭnexōrābĭlis
adjective

ĭnexōrābĭlis

neut. ĭn-exōrābĭle
That cannot be moved by entreaty; inexorable
That cannot be moved by entreaty, inexorable (class.).
contra
Of persons, constr. with in, adversus, contra, or dat.
With in and acc.: qui inexorabilis in ceteros esse visus sum, Cic. Sull. 31,… with in acc.
With in and acc.: qui inexorabilis in ceteros esse visus sum, Cic. Sull. 31, 87.—
With adversus: adversus te et rem tuam, Liv. 34, 4, 18.— with adversus
With adversus: adversus te et rem tuam, Liv. 34, 4, 18.—
With contra: contra improbos nocentesque, Gell. 14, 4, 3.— with contra
With contra: contra improbos nocentesque, Gell. 14, 4, 3.—
With dat.: delictis, Tac. A. 11, 18.— (ε) Absol.: ni me inexorabilem faxis,… absol
With dat.: delictis, Tac. A. 11, 18.— (ε) Absol.: ni me inexorabilem faxis, Pac. ap. Non. 184, 4: judices, Cic. Tusc. 1, 5, 10: Achilles, Hor. A. P. 121.—
Of inanim. and abstr. things: res, Liv. 2, 3: disciplina, inexorably severe,…
Of inanim. and abstr. things: res, Liv. 2, 3: disciplina, inexorably severe, rigorous, Tac. H. 1, 51: odium, Ov. M. 5, 244: fatum, Verg. G. 2, 491: claustra, Val. Max. 4, 8, 2.— *
That cannot be obtained by entreaty
That cannot be obtained by entreaty: neque inexorabile certe, Quod petimus, Val. Fl. 5, 321.