I / infĭtĭātĭo
noun

infĭtĭātĭo

gen. infĭtĭātōnis · gender feminine · decl. 3rd
(), infitior
a denial
a denial.
causam infitiatione defendere, Cic. de Or. 2, 25, 105: ipsam negationem… in general
In gen.: causam infitiatione defendere, Cic. de Or. 2, 25, 105: ipsam negationem infitiationemque, id. Part. 29, 102. —
a denying; disowning of a debt in particular
In partic., a denying or disowning of a debt, Sen. de Ira, 2, 9, 1: circumscriptiones, furta, fraudes, infitiationes, Dig. 47, 2, 69.