I / insto
verb intransitive #1814

insto

2nd PP in-stāre · 3rd PP instĭti · 4th PP instātum · conj. 1st
(e. g. instaturum, Liv. 10, 36, 3: instaturos, Front. Strat. 2, 6, 10 al.)
to stand in; upon
to stand in or upon a thing (class.).
literal
in in general
In gen., constr. with dat., in and abl., or acc.
With dat.: jugis, Verg. A. 11, 529.— with dative
With dat.: jugis, Verg. A. 11, 529.—
With in and abl.: saxo in globoso, Pac. ap. Auct. Her. 2, 23, 36 (Trag. Fragm.… with in abl.
With in and abl.: saxo in globoso, Pac. ap. Auct. Her. 2, 23, 36 (Trag. Fragm. v. 367 Rib.): instans in medio triclinio, Suet. Tib. 72.—
to draw nigh; approach; to impend; threaten absol
Absol., to draw nigh, approach; to impend, threaten: quibus ego confido impendere fatum aliquod, et poenas jam diu debitas aut instare jam plane, aut certe jam appropinquare, Cic. Cat. 2, 5: instant apparatissimi magnificentissimique ludi, id. Pis. 27: cum illi iter instaret, id. Att. 13, 23: quidquid subiti et magni discriminis instat, Juv. 6, 520: ante factis omissis, illud quod instet, agi oportere, the subject in hand, Cic. Inv. 2, 11, 37. — Of persons: cum legionibus instare Varum, Caes. B. C. 2, 43.—
With acc. (ante-class.): tantum eum instat exitii, Plaut. Poen. 4, 2, 96.— with acc. (ante-class.)
With acc. (ante-class.): tantum eum instat exitii, Plaut. Poen. 4, 2, 96.—
to press upon; harass; molest in particular
In partic., to press upon, harass, molest, menace, threaten.—With dat., acc., or absol.
With dat.: cedenti, Liv. 10, 36: vestigiis, id. 27, 12, 9: instantem regi… with dative
With dat.: cedenti, Liv. 10, 36: vestigiis, id. 27, 12, 9: instantem regi cometen videre, Juv. 6, 407.—
With acc.: si me instabunt (al. mi), Plaut. Curc. 3, 1, 6.— with accusative
With acc.: si me instabunt (al. mi), Plaut. Curc. 3, 1, 6.—
figuratively
To urge; press upon; to insist; to pursue
To urge or press upon one, to insist; to pursue a thing (syn. urgeo): quamobrem urge, insta, perfice, Cic. Att. 13, 32, 1: accusatori, id. Font. 1: ille instat factum (esse), he insists upon the fact, Ter. And. 1, 1, 120.—To follow up eagerly, pursue; with dat. or acc.
With dat.: instant operi regnisque futuris, Verg. A. 1, 504: talibus instans… with dative
With dat.: instant operi regnisque futuris, Verg. A. 1, 504: talibus instans monitis (parens), Juv. 14, 210: non ignarus instandum famae, Tac. Agr. 18.—
to urge forward; ply; transact with zeal
With acc., to urge forward, ply, transact with zeal or diligence: instant mercaturam, Nov. ap. Non. 212, 30 (Com. Rel. p. 223 Rib.): parte aliā Marti currumque, rotasque volucres Instabant, were hastening forward, working hard at, busily constructing, Verg. A. 8, 434: rectam viam, to go right, i. e. to be right, to hit the mark, Plaut. As. 1, 1, 40: unum instare de indutiis vehementissime contendere, Caes. B. C. 3, 17, 5; cf. Zumpt, Gram. § 385.—
vox domini instantis, Juv. 14, 63.— absol
Absol.: vox domini instantis, Juv. 14, 63.—
To demand earnestly; solicit; insist upon
To demand earnestly, solicit, insist upon: satis est, quod instat de Milone, Cic. Q. Fr. 3, 2: quod profecto cum sua sponte, tum, te instante, faciet, at your instance, your solicitation, id. Att. 3, 15.— With inf.: instat Scandilius poscere recuperatores, Cic. Verr. 2, 3, 59, § 136.—With ut or ne: tibi instat Hortensius, ut eas in consilium, Cic. Quint. 10: uxor acriter tua instat, ne mihi detur, Plaut. Cas. 2, 5, 33; cf.: nunc nosmet ipsi nobis instemus, ut, etc., Auct. Her. 4, 56, 69.—Impers.: profecto, si instetur, suo milite vinci Romam posse, Liv. 2, 44.—Hence, instans, antis, P. a.
Present
(Standing by, being near, i. e.) Present.
quae venientia metuuntur, eadem efficiunt aegritudinem instantia, Cic. Tusc. 4,… in general
In gen.: quae venientia metuuntur, eadem efficiunt aegritudinem instantia, Cic. Tusc. 4, 6, 11: ex controversia futuri, raro etiam ex instantis aut facti, id. de Or. 2, 25, 105: tempus, Auct. Her. 2, 5, 8: bellum, Cic. Phil. 11, 10, 24.—
gram. t. t.: tempus, i.q. praesens tempus, the present tense, the present,… in particular
In partic., gram. t. t.: tempus, i.q. praesens tempus, the present tense, the present, Quint. 5, 10, 42; Charis. p. 147 P. et saep.—
Pressing; urgent; importunate
Pressing, urgent, importunate (post-Aug.): periculum, Nep. Paus. 3, 5: species terribilior jam et instantior, Tac. H. 4, 83: gestus acer atque instans, Quint. 11, 3, 92 sq.; cf.: argumentatio acrior et instantior, id. ib. § 164: admonitio instantior, Gell. 13, 24, 19.—Adv.: instanter, vehemently, earnestly, pressingly: intente instanterque pronuntiare, Plin. Ep. 5, 19, 6: petere, id. ib. 5, 7, 22: plura acriter et instanter incipere, Quint. 9, 3, 30: dicere, id. 9, 4, 126.— Comp.: instantius concurrere, to fight more vehemently, Tac. A. 6, 35. — Sup.: instantissime desiderare, Gell. 4, 18.