I / intermŏrĭor
verb deponent

intermŏrĭor

2nd PP inter-mŏrī · 3rd PP intermortuus sum · conj. 3rd-io
To die in secret; perish unobserved; to die off
To die in secret, perish unobserved, to die off, fall to decay (not in Cic. or Cæs.), Cato, R. R. 161, 3: radices intermoriuntur, Plin. 21, 18, 69, § 114: ignis, Curt. 6, 6, 31: civitas, Liv. 34, 49.—
figuratively
To faint away; to swoon
To faint away, to swoon: ex profluvio sanguinis intermorientes vino reficiendi sunt, Cels. 5, 26, 25.—
to come to an end; stop
Of roads, to come to an end, stop: pars (viarum) sine ullo exitu intermoriuntur, Dig. 43, 7, 3, § 2. —
To be neglected; dead; faint
To be neglected: nullum officium tuum apud me intermoriturum existimas, Bith. ap. Cic. Fam. 6, 16.—Hence, intermortŭus, a, um, P. a., dead, faint, lifeless, powerless.
in ipsa contione intermortuus haud multo post exspiravit, Liv. 37, 53, 10: diu… literal
Lit.: in ipsa contione intermortuus haud multo post exspiravit, Liv. 37, 53, 10: diu prope intermortuus jacuit, Suet. Ner. 42.—
lose their lustre figuratively
Trop.: gemmae jactatae in ignem, velut intermortuae, exstinguuntur, lose their lustre, Plin. 37, 7, 27, § 99: contiones, Cic. Mil. 5, 12: mores boni plerique omnes jam sunt intermortui, Plaut. Trin. 1, 1, 7: Catilinae reliquiae, Cic. Pis. 7 fin.: memoria generis sui, id. Mur. 7, 16 fin.