I / interrumpo
verb transitive

interrumpo

2nd PP inter-rumpere · 3rd PP interrūpi · 4th PP interruptum · conj. 3rd
(in tmesi: inter quasi rumpere, Lucr. 5, 287: inter quasi rupta, id. 5, 299)
to break apart; asunder; break to pieces
to break apart or asunder, break to pieces, break up (class., esp. in part. pass.).
contingere idem terrae necesse est, ut nihil interrumpat, quo labefactari… literal ••
Lit.: contingere idem terrae necesse est, ut nihil interrumpat, quo labefactari possit, Cic. N. D. 2, 45, 116: interrupta et impervia itinera, Tac. A. 3, 31: acies, Liv. 40, 40: ignes, scattered about, here and there, Verg. A. 9, 239.—Of bridges, etc.: pontem fluminis, to destroy, Caes. B. C. 1, 16; 1, 48; id. B. G. 7, 34; Plaut. Cas. prol. 66; cf. Planc. ap. Cic. Fam. 10, 23, 3; Liv. 2, 10; Just. 2, 13, 5.—Of the ranks of an army, esp. the enemy's line: interrupta acies, Liv. 40, 40: extremum agmen, Caes. B. C. 1, 64: aciem hostium, Liv. 44, 41. —
to break off; interrupt; interrupted figuratively •••
Trop., to break off, interrupt: orationem, Caes. B. C. 3, 19: iter amoris et officii, Cic. Att. 4, 2: ordinem, Col. 11, 2, 25: sermonem, Plaut. Trin. 5, 2, 25: contextum, Quint. 11, 3, 39: querelas, Ov. M. 11, 420: possessionem, Dig. 41, 3, 5: somnos, Plin. 28, 4, 14, § 55: ni medici adventus nos interrupisset, Varr. R. R. 2, 1, 1: somnum, Suet. Aug. 78.—Hence, interruptus, a, um, P. a., interrupted: officium, Cic. Fam. 5, 8: consuetudo, id. ib. 15, 14: voces, id. Cael. 24: dictio silentio, Quint. 9, 2, 71: sermo, Tac. H. 2, 41. — Adv.: interruptē, interruptedly: narrare, Cic. de Or. 2, 80, 329.