I / inturbĭdus
adjective

inturbĭdus

fem. in-turbĭda · neut. in-turbĭdum
undisturbed; quiet
undisturbed, quiet (Tacitean): inturbidus externis rebus annus, Tac. A. 3, 52: juventa, id. ib. 14, 22.—
not turbulent active
Act., not turbulent: vir sanctus, inturbidus, Tac. H. 3, 39.