I / irrădĭo
verb transitive intransitive

irrădĭo

2nd PP irrădāre · conj. 1st
(), 1. inradio
to illumine; irradiate; to beam forth; cast forth rays poetic
to illumine, irradiate; to beam forth, cast forth rays (poet. and post-class.).
active
hoc undique gemmae irradiant, Stat. Th. 6, 64.— literal
Lit.: hoc undique gemmae irradiant, Stat. Th. 6, 64.—
artes Romanis floribus, Claud. Cons. Mall. Theod. 84.— figuratively
Trop.: artes Romanis floribus, Claud. Cons. Mall. Theod. 84.—
coeperat felix Irradiare dies, to dawn, break, Sedul. 5, 315; Ambros. Apol.… intransitive
Neutr.: coeperat felix Irradiare dies, to dawn, break, Sedul. 5, 315; Ambros. Apol. Dav. 8, § 45.