L / lātro
verb transitive intransitive #1530

lātro

2nd PP lātrāre · 3rd PP lātrāvi · 4th PP lātum · conj. 1st
to bark
[cf. Gr. λοιδορέω and λατράζειν = βαρβαρίζειν, Hesych.], to bark (cf. baubor).
si canes latrent, Cic. Rosc. Am. 20, 56; Lucr. 5, 1066: ne latret canis, Hor.… literal
Lit.: si canes latrent, Cic. Rosc. Am. 20, 56; Lucr. 5, 1066: ne latret canis, Hor. S. 1, 2, 128: quasi feta canes sine dentibus latrat, Enn. ap. Varr. L. L. 7, § 32 Müll. (Ann. v. 518 Vahl.): canis timidus vehementius latrat quam mordet, Curt. 7, 4, 13: canino rictu, Juv. 10, 272.—Impers. pass.: scit cui latretur cum solus obambulet ipse, Ov. Tr. 2, 459.—
to bark at, bay active
Act. for allatrare, to bark at, bay: senem adulterum Latrent Suburanae canes, Hor. Epod. 5, 57: cervinam pellem, id. Ep. 1, 2, 66: nubila, Stat. Th. 1, 551.—Also in pass.: latrari a canibus, Plin. 25, 10, 78, § 126.—
a barker; a dog poetic
Part. pres. as subst.: lātrans, antis, m., a barker, i. e. a dog (poet.): inmeriti fatum latrantis, Ov. M. 8, 412; plur., id. ib. 8, 344.—
by extension
To resound, roar poetic
To resound, roar, of water (poet.): latrantes undae, Sil. 5, 396: (amnis) Alpibus ortus fertur latrantibus undis, id. 3, 470; Stat. Ach. 1, 451.—
to rant, roar, bluster
In speaking, to rant, roar, bluster: latrant jam quidam oratores, non loquuntur, Cic. Brut. 15, 58: rumperis et latras, Hor. S. 1, 3, 136.—
Act., to bark at active
Act., to bark at: si quis Obprobriis dignum latraverit, Hor. S. 2, 1, 85.—
to bark at, rage figuratively
Trop., to bark at, rage, etc.
multa ab animalium vocibus tralata in homines, partim quae sunt aperta, partim… in general
In gen.: multa ab animalium vocibus tralata in homines, partim quae sunt aperta, partim obscura. Perspicua, ut Ennii: Animus cum pectore latrat, Varr. L. L. 7, § 103 Müll. (cf. Ann. v. 570 Vahl.): admoto latrant praecordia tactu, rage, Stat. S. 2, 1, 13: curae latrantes, Petr. 119.—
magnas latrantia pectora curas, Stat. Th. 2, 338.— active
Act.: magnas latrantia pectora curas, Stat. Th. 2, 338.—
in particular
To demand vehemently
To demand vehemently: latrare Ennius pro poscere posuit, Paul. ex Fest. 121 Müll.; cf. Enn. l. l.: cum sale panis Latrantem stomachum bene leniet, Hor. S. 2, 2, 17: nil aliud sibi naturam latrare, nisi ut, etc., Lucr. 2, 17.—
Opening the mouth wide, pronounced with a wide mouth
Opening the mouth wide, pronounced with a wide mouth: hanc scripsit Latine Plautus cum latranti nomine, Plaut. Cas. prol. 34.