L / lŏquax
adjective

lŏquax

gen. lŏquācis
talkative, prating, chattering, loquacious, full of words
talkative, prating, chattering, loquacious, full of words.
quae (ars) in excogitandis argumentis muta nimium est, in judicandis nimium… literal
Lit.: quae (ars) in excogitandis argumentis muta nimium est, in judicandis nimium loquax, Cic. de Or. 2, 38, 160: senectus est naturā loquacior, id. de Sen. 16, 55: homo loquacissimus obmutuit, id. Fl. 20, 48: loquacem esse de aliquo, Prop. 3, 23, 22 (4, 25, 2).—With gen.: mendaciorum loquacissimus, Tert. Apol. 16.—
talkatively, loquaciously by extension
Transf.: ranae, croaking, Verg. G. 3, 431: nidus, i. e. in which the young birds chatter, id. A. 12, 475; cf., of young children: ipse (pater) loquaci gaudebit nido, Juv. 5, 142: stagna (on account of the frogs in them), Verg. A. 11, 458: nutus, Tib. 1, 2, 21: oculi, expressive, speaking, id. 2, 7, 25 (2, 6, 43): vultus, Ov. Am. 1, 4, 17: manu, Petr. Fragm. 24: lymphae, murmuring, babbling, Hor. C. 3, 13, 15: fama, Ov. P. 2, 9, 3.—Comp.: avium loquaciores quae minores, Plin. 11, 51, 112, § 268.—Hence, adv.: lŏquācĭter, talkatively, loquaciously: loquaciter litigiosus, Cic. Mur. 12, 26: scribetur tibi forma loquaciter et situs agri, i. e. at large, with all the particulars, Hor. Ep. 1, 16, 4.— Comp.: loquacius, Paul. Nol. Ep. 39, 8.