M / magnĭfĭcentĭa
noun

magnĭfĭcentĭa

gen. magnĭfĭcentiae · gender feminine · decl. 1st
magnificus
greatness; nobleness, distinction, eminence, high-mindedness, magnanimity;; boasting, bragging
greatness in action or in sentiment, nobleness, distinction, eminence, high-mindedness, magnanimity; in a bad sense, boasting, bragging, etc.
in general
magnificentia est rerum magnarum et excelsarum cum anima ampla quadam et… literal
Lit.: magnificentia est rerum magnarum et excelsarum cum anima ampla quadam et splendida propositione agitatio atque administratio, Cic. Inv. 2, 54, 163: et magnificentia et despicientia adhibenda est rerum humanarum, greatness of soul, id. Off. 1, 21, 72; id. Agr. 2, 8, 22.—
grandeur, magnificence, splendor, sumptuousness by extension
Transf., of inanimate things, grandeur, magnificence, splendor, sumptuousness: epularum, Cic. Or. 25, 83: villarum, id. Off. 1, 39, 140: funerum et sepulcrorum, id. Leg. 2, 26, 66: liberalitatis, id. Rosc. Com. 8, 24: extra modum sumptu et magnificentia prodire, id. Off. 1, 39, 40: exhaustus magnificentiā publicorum operum, Liv. 1, 57: magnificentiae studium, Tac. A. 3, 55: publica magnificentia, Vell. 2, 1, 2.—
especially
an imposing style, sounding; dignified language
Rhet. t. t., an imposing style, sounding or dignified language: his tribus narrandi virtutibus adiciunt quidam magnificentiam, quam μεγαλοπρέπειαν vocant, Quint. 4, 2, 61 sq.
In a bad sense: verborum magnificentia, pomposity of language, bombast, Cic.…
In a bad sense: verborum magnificentia, pomposity of language, bombast, Cic. Lael. 6, 21: i hinc in malam crucem cum istac magnificentiā, Ter. Phorm. 5, 7, 37.—
greatness of talent, great artistic skill in particular
In partic., greatness of talent, great artistic skill, Plin. 36, 5, 4, § 19.