M / mortālis
adjective #889

mortālis

neut. mortāle
subject to death, liable to die, mortal
subject to death, liable to die, mortal (class.).
quid in iis mortale et caducum, quid divinum aeternumque sit, Cic. Leg. 1, 23,… literal
Lit.: quid in iis mortale et caducum, quid divinum aeternumque sit, Cic. Leg. 1, 23, 61: animal, id. N. D. 3, 13, 32.—
by extension
Human, mortal; comm., a man, mortal, human being; mortals, men, mankind
Human, mortal: mucro, of human workmanship, Verg. A. 12, 740: condicio vitae, Cic. Phil. 14, 12, 33: opera, Liv. 1, 2: acta, Ov. Tr. 1, 2, 97: mortalin' decuit violari vulnere divum? from the hand of a mortal, Verg. A. 12, 797: haud tibi vultus Mortalis, id. ib. 1, 328: nec mortale sonans, like a human voice, id. ib. 6, 50: si mortalis idem nemo sciat, Juv. 13, 76.—Comp.: aliquid ipso homine mortalius, more perishable, Plin. 36, 15, 24, § 110.—Hence, subst.: mortālis, is, comm., a man, mortal, human being (in sing. mostly ante-class.): lepidus ecastor mortalis est Strabax, Plaut. Truc. 5, 57: edepol, mortalis malos, id. Bacch. 2, 3, 59; id. Truc. 2, 1, 36; id. Aul. 2, 4, 40: ego, quantum mortalis deum possum, te ac tua vestigia sequar, Liv. 3, 17, 6.—Usually pīur.: mortales, like the Gr. θνητοί, mortals, men, mankind: quod ad immortales attinet haec: deinceps quod ad mortales attinet, videamus, Varr. L. L. 5, § 75 Müll.: est locus Hesperiam quam mortales perhibebant, Enn. ap. Macr. S. 6, 1 (Ann. v. 23 Vahl.); cf.: omnes mortales sese laudarier optant, id. ap. Aug. de Trin. 13, 6 (Ann. v. 551 Vahl.): omnes mortales hunc aiebant Calliclem vivere, etc., Plaut. Trin. 1, 2, 175: diu magnum inter mortales certamen fuit, etc., Sall. C. 1, 5: omnes mortales omnium generum, aetatum, ordinum, Cic. Pis. 40, 96: defendo multos mortales, id. Div. in Caecil. 25: plus debuisse fortunae, quam solus omnium mortalium in potestate habuit (Alexander), Curt. 10, 5, 35.—mortālĭa, ĭum, n., human affairs, Verg. A. 1, 462; Tac. A. 14, 54.—
Temporary, transient; mortally, in the manner of mortals
Temporary, transient (opp. immortalis, imperishable, eternal; v. immortalis): neque me vero paenitet, mortales inimicitias, sempiternas amicitias habere, Cic. Rab. Post. 12, 32; Liv. 34, 6.— Hence, adv.: mortālĭter, mortally, in the manner of mortals (eccl. Lat.): mortaliter vivere, Aug. Enchir. 64.