O / ŏbĕquĭto
verb intransitive

ŏbĕquĭto

2nd PP ŏb-ĕquĭtāre · 3rd PP ŏb-ĕquĭtāvi · conj. 1st
to ride towards, ride up to
to ride towards, ride up to (not ante-Aug.).
With dat.: obequitando castris, Liv. 2, 45: portis, id. 21, 54; 29, 34:… with dative
With dat.: obequitando castris, Liv. 2, 45: portis, id. 21, 54; 29, 34: moenibus, Curt. 8, 10, 6: peditibus, id. 10, 9, 16: agmini, id. 3, 10, 4: ordinibus, Amm. 24, 1, 1.—
With acc.: obequitans moenia, Amm. 24, 2, 9.— with accusative
With acc.: obequitans moenia, Amm. 24, 2, 9.—
insolentissime, Val. Max. 3, 2, 21: voces obequitantis acceptae, Flor. 4, 2,… absol
Absol.: insolentissime, Val. Max. 3, 2, 21: voces obequitantis acceptae, Flor. 4, 2, 50. —*
non obequitabit nec illis vibrantibus concitatisque sententiis velut missilibus… figuratively
Trop.: non obequitabit nec illis vibrantibus concitatisque sententiis velut missilibus utetur, Quint. 12, 9, 3.