O / obrŭo
verb transitive #3563

obrŭo

2nd PP ob-rŭere · 3rd PP ob-rŭi · 4th PP obŭtum · conj. 3rd
(inf. pres. pass. OBRI for obrui, Inscr. Marin. Fratr. Arv. p. 341; v. in the foll. I. B. 1.), (
to overwhelm, overthrow, strike down; to cover, cover over; to hide in the ground, bury
Lucr. 3, 775; v. infra), to overwhelm, overthrow, strike down; to cover, cover over with any thing; also to hide in the ground, bury by heaping over (class.; cf.: opprimo, subruo).
literal
covered in general
In gen.: aliquem caestu, Stat. Achill. 1, 191: concidit, et totis fratrem gravis obruit armis, id. Th. 11, 573; Verg. A. 5, 692: confossus undique obruitur, Curt. 8, 11: ranae marinae dicuntur obruere sese harenā solere, bury themselves in the sand, Cic. N. D. 2, 49, 125: thesaurum, to bury, id. Sen. 7, 21: ova, to hide in the earth, id. N. D. 2, 52, 129: aegros veste, to cover, Plin. 26, 3, 8, § 16: oceanum rubra tractim obruit aethra, covered, Enn. ap. Macr. S. 6, 4 (Ann. v. 418 Vahl.); so, terram nox obruit umbris, Lucr. 6, 864.—
to bury, inter in particular
In partic., to bury, inter a dead body (perh. only post-Aug.), Tac. A. 1, 29 fin.: cadaver levi caespite obrutum est, Suet. Calig. 59: cujus ossa in Vulcanali obruta sunt, Paul. ex Fest. s. v. statua, p. 290 Müll.: QVOD SE VOLVIT OBRI. Inscr. Marin. Fratr. Arv. p. 341.—
To sink; cover with water
To sink in the sea, cover with water: puppes, Verg. A. 1, 69: quos Obruit Auster, overwhelmed, sunk, id. ib. 6, 336: navem, Dig. 9, 2, 29: obrutus adulter aquis, Ov. Her. 1, 6: obruerit cum tot deus aequoris undis, id. P. 3, 6, 29: vultus, id. Tr. 1, 2, 34: Aegyptum Nilus, Cic. N. D. 2, 52.—
To sow; cover with earth
To sow seed; cover with earth: semina terrā, Ov. R. Am. 173: milium, Col. 11, 2, 72: lupinum, id. 11, 2, 81: betam, id. 11, 3, 42.—
To overload, surfeit
To overload, surfeit with any thing: se vino, Cic. Deiot. 9. —
figuratively
To overwhelm, bury, conceal, put out of sight, abolish, consign to oblivion
To overwhelm, bury, conceal, put out of sight, abolish, consign to oblivion: ut adversā quasi perpetuā oblivione obruamus, Cic. Fin. 1, 17, 57; cf.: ea quae umquam vetustas obruet aut quae tanta delebit oblivio? id. Deiot. 13, 37; and: (sermo) nec umquam de ullo perennis fuit, et obruitur hominum interitu, id. Rep. 6, 23, 25: talis viri interitu sex suos obruere consulatus, to dim, cloud, destroy the glory of six consulships, id. Tusc. 5, 19, 56.—
et domus aetatis spatio ne fessa vetusto obruat, i. e. fall to ruin, Lucr. 3,… intransitive
Neutr.: et domus aetatis spatio ne fessa vetusto obruat, i. e. fall to ruin, Lucr. 3, 775.—
To overwhelm, overload, weigh down, oppress
To overwhelm, overload, weigh down, oppress with any thing: criminibus obrutus atque oppressus, Cic. Verr. 2, 1, 7, § 20; so, copiā sententiarum atque verborum, id. Tusc. 2, 1, 3: ambitione, et foro, id. de Or. 1, 21, 94: aere alieno, id. Att. 2, 1, 11; cf. faenore, Liv. 6, 14; 35, 7: magnitudine negotii, Cic. Q. Fr. 1, 1, 1, § 4.—
To overcome, overpower, surpass, eclipse, obscure
To overcome, overpower, surpass, eclipse, obscure: famam alicujus, Tac. Agr. 17: obruimur numero, are outnumbered, Verg. A. 2, 424: obruit Idaeam quantum tuba Martia buxum, Val. Fl. 1, 320: M. Brutus Vatinium dignatione obruerat, Vell. 2, 69: Venus Nymphas obruit, Stat. Achill. 1, 293.