P / praejăcĕo
verb intransitive

praejăcĕo

2nd PP prae-jăcēre · 3rd PP prae-jăcŭi · conj. 2nd
to lie before; be situated in front of
to lie before, be situated in front of any thing (post-Aug.).
With dat.: vastum mare praejacens Asiae, Plin. 4, 12, 24, § 75.— with dative
With dat.: vastum mare praejacens Asiae, Plin. 4, 12, 24, § 75.—
With acc.: campus qui castra praejacet, Tac. A. 12, 36. — with accusative
With acc.: campus qui castra praejacet, Tac. A. 12, 36. —
praejacentibus stagnis, Plin. 3, 4, 5, § 32. absol
Absol.: praejacentibus stagnis, Plin. 3, 4, 5, § 32.