R / rĕcĭto
verb transitive

rĕcĭto

2nd PP rĕ-cĭtāre · 3rd PP rĕ-cĭtāvi · 4th PP rĕ-cĭtātum · conj. 1st
to read out; recite; by reading over the witnesses •••
In the best prose, a publicist's t. t., to read out, recite a document, statement, report, etc., in public proceedings: alicujus testimonium, Cic. Verr. 2, 2, 8, § 23; cf.: testimonia tabulasve, Quint. 7, 10, 13: litteras in concione, Cic. Att. 8, 9, 2: litteras in senatu, id. Fam. 10, 12, 1; Caes. B. C. 1, 1; Sall. C. 34, 3; cf. Cic. Fam. 10, 16, 1; 12, 25, 1; Caes. B. G. 7, 48: edictum, Cic. Quint. 29, 89; Cic. Verr. 2, 3, 10, § 26: orationem, id. Planc. 30, 74: nolo cetera recitare, id. ib.: epistulam meam, id. Sull. 24, 67: quid ego nunc hic Chlori testimonium recitem? Cic. Verr. 2, 2, 8, § 23: rogationem suam populo, Quint. 10, 5, 13: testamentum, id. 9, 2, 35: recitet ex codice, Cic. Verr. 2, 3, 10, § 26; so, responsum ex scripto, Liv. 23, 11: de tabulis publicis, Cic. Fl. 17, 40: auctionem populi Romani de legis scripto, id. Agr. 2, 18, 48: elogium de testamento, id. Clu. 48, 135.— Of persons: testamento si recitatus heres esset pupillus Cornelius, Cic. Caecin. 19, 54; so, heres, Plin. 7, 52, 53, § 177: aliquem praeterire in recitando senatu, in the list of senators, Cic. Dom. 32, 84; so, senatum, Liv. 29, 37: aut recitatis in actione, aut nominatis testibus, by reading over the witnesses (i. e. their testimony) or by simply naming them, Quint. 5, 7, 25; v. Spald. ad h. l. —
to read out; recite in general ••
In gen., to read out, recite any thing in public (freq. since the Aug. per., after which it became customary to recite one's own works before audiences; cf.: pronuntio, declamo): To. At clare recitato. Do. Tace, dum perlego, Plaut. Pers. 4, 3, 30: postquam recitasti quod erat cerae creditum, id. ib. 4, 3, 59: in medio, qui Scripta foro recitent, sunt multi, Hor. S. 1, 4, 75; cf. id. ib. 1, 4, 23; id. Ep. 1, 19, 42; 2, 1, 223; Ov. Tr. 4, 10, 45; id. P. 3, 5, 39; Juv. 8, 126; 3, 9; Plin. Ep. 7, 17, 1; 1, 5, 4; 1, 13; 2, 10, 6 et saep. al.—With dat.: nec recitem cuiquam nisi amicis, Hor. S. 1, 4, 73: Quinctilio si quid recitares, id. A. P. 438: nec illi ... verba ultra suppeditavere quam ut sacramentum recitaret, Tac. H. 4, 59.—
To repeat from memory; say by heart; recite •
To repeat from memory, say by heart, recite: quin etiam recitare, si qua meminerunt, cogendi sunt (phrenetici), Cels. 3, 18, 39; Mart. 9, 83, 4. —
to say; offer •
Of prayers, to say, offer (eccl. Lat.): orationes, Vulg. Tob. 3, 25.