S / suggrĕdĭor
verb deponent transitive intransitive

suggrĕdĭor

2nd PP sug-grĕdī · 3rd PP suggressus · conj. 3rd-io
(), and a. [gradior]
to go; come up to; to approach
to go or come up to, to approach (Tacitean).
caesis qui barbarorum propius suggrediebantur, Tac. A. 15, 11: suggressi… intransitive
Neutr.: caesis qui barbarorum propius suggrediebantur, Tac. A. 15, 11: suggressi propius speculatores, id. ib. 2, 12; so, propius, id. ib. 13, 57; 14, 37.—
to attack active
Act., to attack: quos dux Romanus acie suggressus, Tac. A. 4, 47; Sall. H. Fragm. 4, 68.