S / sŭperrŭo
verb transitive intransitive

sŭperrŭo

2nd PP sŭpere · conj. 3rd
to fall; rush upon; act absol
to fall or rush upon; act.: Socratem, App. M. 1, p. 109, 31. — Neutr.: corpori, App. M. 2, p. 126.—Absol., Amm. 16, 12, 53.