C / clāmĭto
verb frequentative transitive intransitive

clāmĭto

3rd PP clāmĭtāvi · 4th PP clāmĭtātum
(part. pres. nom. plur. clamitantis, Varr. ap. Non. p. 356), 1, and a. [clamo]
to cry out violently; aloud; to bawl out
to cry out violently or aloud, to bawl out, vociferate (class., esp. freq. since the Aug. per.; in Cic. only twice; not in Quint.; usu. of human beings).
(rare): ut illi clamitant, Cic. Caecin. 3, 9; of a bird: ipsum (passerem)… intransitive
Neutr. (rare): ut illi clamitant, Cic. Caecin. 3, 9; of a bird: ipsum (passerem) accipiter ... vano clamitantem interficit, Phaedr. 1, 9, 7.—
active
With the words or thoughts uttered as object. with the words or thoughts uttered as object.
With the words or thoughts uttered as object.
With direct citation: Chremes clamitans: Indignum facinus, Ter. And. 1, 1, 117:… with direct citation
With direct citation: Chremes clamitans: Indignum facinus, Ter. And. 1, 1, 117: atque clamitas, Laterensis: quo usque ista dicis? Cic. Planc. 31, 75: quidam caricas vendens Cauneas clamitabat, id. Div. 2, 40, 84: Volero, clamitans provoco, Liv. 2, 55, 7: ad arma, et: pro vestram fidem, cives, clamitans, id. 9, 24, 9; 27, 48, 12; Suet. Aug. 40; Tac. A. 1, 18.—
With acc. and inf.: clamitabat falsa esse illa, quae, etc., Cic. Tusc. 2, 25,… with acc. inf.
With acc. and inf.: clamitabat falsa esse illa, quae, etc., Cic. Tusc. 2, 25, 60: saepe clamitans, liberum se... esse, Caes. B. G. 5, 7; Cael. ap. Cic. Fam. 8, 12, 2: clamitare coepit... ad Philotam decurrisse, Curt. 6, 7, 27; 9, 8, 7; 10, 7, 10: clamitans non corporis esse sed loci morbum, Sen. Ep. 104, 1; Suet. Calig. 58; Tac. A. 12, 7; 12, 35; id. H. 2, 29; cf. id. ib. 3, 10.—Pass. impers.: multisque sciscitantibus cuinam eam ferrent... Thalassio ferri clamitatum, Liv. 1, 9, 12.—
With subj.: Messalina clamitabat... audiret Octaviae matrem, Tac. A. 11, 34:… with subjunctive
With subj.: Messalina clamitabat... audiret Octaviae matrem, Tac. A. 11, 34: Mnester clamitans aspiceret verberum notas, id. ib. 11, 36; 16, 10.—
With acc.: quid clamitas? Ter. And. 4, 4, 28: haec Volscio clamitante, Liv. 3,… with accusative
With acc.: quid clamitas? Ter. And. 4, 4, 28: haec Volscio clamitante, Liv. 3, 13, 3: quorum clamitant nomina, Plin. Ep. 9, 6, 2: saeva et detestanda alicui, to imprecate, Tac. A. 3, 23.—
ut; ne with ut ne
With ut or ne: Acerronia... dum se Agrippinam esse utque subveniretur matri principis clamitat, conficitur, Tac. A. 14, 5; cf.: neve consulatus sui collegam dederet liberto... clamitabat, id. ib. 16, 10.—
With personal obj.: clamitant me ut revortar, call on me, Plaut. Ps. 5, 1, 30… with personal obj.
With personal obj.: clamitant me ut revortar, call on me, Plaut. Ps. 5, 1, 30 Lorenz (Fleck. inclamitant): clamitent Ne sycophantam, call, Ter. And. 4, 5, 20: clamitans eum modo consulem modo dictatorem, Ascon. p. 34, 13 Bait.: plausores, Augustianos militesque se triumphi ejus clamitantes, Suet. Ner. 25. —
to proclaim; reveal; betray figuratively
Trop., of things, to proclaim, reveal, betray: nonne ipsum caput et supercilia illa penitus abrasa olere malitiam et clamitare calliditatem videntur? Cic. Rosc. Am. 7, 20.