C / cŏhortor
verb deponent

cŏhortor

2nd PP cŏ-hortārī · 3rd PP cŏ-hortātus · conj. 1st
to animate; encourage; to incite
to animate or encourage by forcible language, to incite, exhort, admonish.
of the general before a battle, or in other milit. proceedings: cohortatus suos… especially ••
Esp., of the general before a battle, or in other milit. proceedings: cohortatus suos proelium commisit, Caes. B. G. 1, 25: acies instruenda, milites cohortandi, signum dandum, id. ib. 2, 20: exercitum ad pugnam, id. B. C. 3, 90: militem ad proelium, Quint. 12, 1, 28.—
With inf., Auct. B. Alex. 21; cf. Tac. A. 12, 49.— with infinitive
With inf., Auct. B. Alex. 21; cf. Tac. A. 12, 49.—
ut; ne with ut ne •
With ut or ne: Scipionis milites cohortatur, ut, etc., Caes. B. C. 3, 82; Tac. Agr. 36: ipse adit reliquos, cohortatur, ne labori succumbant, Caes. B. G. 7, 86; cf. II.—
and without the sphere of military operations (in good prose). in general
In gen., and without the sphere of military operations (in good prose).
hac (eloquentiā) et cohortamur, hac persuademus, Cic. N. D. 2, 59, 148; Quint.… absol •
Absol.: hac (eloquentiā) et cohortamur, hac persuademus, Cic. N. D. 2, 59, 148; Quint. 11, 3, 124: vereor ne majorem vim ad deterrendum habuerit quam ad cohortandum, Cic. de Or. 1, 61, 258.—
Aliquem •
Aliquem: Caesar Remos cohortatus liberaliterque oratione prosecutus, Caes. B. G. 2, 5 init.; cf.: non sibi cohortandum Sulpicium, sed magis conlaudandum videri, Cic. de Or. 1, 8, 20.—
Aliquem ad aliquid ••
Aliquem ad aliquid: aliquem ad virtutem, Cic. de Or. 2, 9, 35: in hominibus ad virtutis studium cohortandis, id. Ac. 1, 4, 16: ad studium summae laudis, id. Fam. 2, 4, 2: ad pacem. id. Att. 15, 1, A, 3: ad concordiam, Suet. Claud. 46: ad libertatem recuperandam, Cic. Phil. 4, 5, 11. —
ut; ne with final clause; with ut •
With final clause; with ut: fratrem cohortatus, ut, etc., Suet. Oth. 10.—With ne: cohortantibus invicem, ne, etc., Suet. Galb. 10.