C / complĭco
verb transitive

complĭco

2nd PP com-plĭcāre · 3rd PP com-plĭcāvi · 4th PP com-plĭcātum · conj. 1st
(), (postAug. ui, ĭtum; cf.: applico, explico, etc.)
to fold together; to fold up
to fold together, to fold up (rare but class.).
rudentem, Plaut. Rud. 4, 3, 1: armamenta, id. Merc. 1, 2, 83: epistulam, Cic.… literal
Prop.: rudentem, Plaut. Rud. 4, 3, 1: armamenta, id. Merc. 1, 2, 83: epistulam, Cic. Q. Fr. 3, 1, 5, § 17; id. Att. 12, 1, 2: Diogenes se complicuit in dolio, Sen. Ep. 90, 11: pedibus complicitis, App. M. 9, p. 236; cf.: complicitus in genua, id. ib. 1, p. 111, 3. —*
si quis voluerit animi sui complicatam notionem evolvere (the figure borrowed… figuratively
Trop.: si quis voluerit animi sui complicatam notionem evolvere (the figure borrowed from the folding together of books, letters, etc.), Cic. Off. 3, 19, 76.